[Recensie] Kid Cudi - Man On The Moon II

Slug 14 nov 2010

Kid Cudi - Man On The Moon II: The Legend Of Mr. Rager

Afbeelding


In de tijd waarin de grenzen tussen de traditionele hiphop en de omliggende genre’s steeds vaker worden overschreden komt Kid Cudi met een album dat verschillende stijlen combineert tot een groot, organisch en duister geheel waar niet direct een stempel op te plakken valt. Behalve dat het goede muziek is.

Ruwweg een maand voor de release van Man On The Moon II had Kid Cudi een openhartig interview met het magazine Complex, opgericht door de beroemde o.a. kledingontwerper Marc Ecko. Hier ging hij in op de tijd sinds zijn debuut album Man On The Moon. Voor de exacte inhoud verwijs ik je graag door, want het laat perfect zien waar de setting, thema en inhoud van zijn nieuwste release vandaan komen. Kort gezegd: de massale aandacht voor zijn privéleven trok hij niet, hij ontwikkelde een coke en cannabisverslaving en werd nog gearresteerd voor "criminal mischief and possession of a controlled substance. "

Daar komt nog bij dat het Kid Cudi duidelijk niet al te veel interesseert wat de rest van de wereld van zijn muziek vindt. "I don't give a fuck. I don't make jams for the charts. My whole point is to make the music indescribable." Om terug te komen op de eerste alinea: dat is dus aardig gelukt. De sfeer op Man On The Moon II is, zoals dus te verwachten, duister. Waar deel I zich wat meer richtte op de dromen van Scott Mescudi, behandelt deel II veel meer de diepe, donkere kanten van zijn bestaan. Dat had een vervelend, zeurderig en overdreven narcistisch album kunnen worden, maar dat is het niet. Het is geniaal.

Net als zijn voorganger is MOTMII ook weer verdeeld in verschillende ‘acts’. De eerste twee nummers vormen een bruggetje naar de betere tijden, en vandaar gaat het bergafwaarts met als hoogte/dieptepunt het nummer Marijuana. Pretty green bud, all in my blood. Ohh I need it. De muzikale begeleiding is donkerder, zweveriger en soms ook kaler dan op zijn voorganger. Daarentegen is Kid Cudi zelf veel meer aanwezig, niet per se rappend maar ook veel vaker zingend, neuriënd en mompelend met zijn kenmerkende stem. Dat kunnen sommigen als een minpunt beschouwen, voor mij geeft het een nieuwe dimensie die nog niet veel hiphopalbums hebben kunnen bewerkstelligen.

Halverwege gaan we verder met de act Party On, wat behalve het experimentele gitaarnummer Erase Me ook de misser Wylin’ Cuz I’m Young bevat. Sommigen vinden het – wellicht ook door het overduidelijke drugsthema – er perfect bijpassen, ik vind het een kutproductie en ook de enige die ik soms skip. Voor de rest valt skippen niet aan te raden. Ik ben sowieso niet van de losse tracks-besprekingen (het heet niet voor niets een album, en geen nummerverzameling), maar als dat ergens totaal niet werkt is het wel bij MOTMII. Nog meer dan deel I vormt het album een geheel, en veel nummers lenen zich in mijn ogen ook veel minder om individueel af te spelen. Pas als alles in de juiste volgorde wordt afgespeeld vallen de muzikale stukjes goed samen.

Het laatste deel van het album wordt bepaald door The Transformation en You Live & You Learn. Dit betekent nog steeds geen positieve feel-good verhaaltjes. Kid Cudi reflecteert zichzelf op cynische wijze, behandelt zijn zoektocht naar het licht terwijl de duistere ondertoon zich doortrekt tot het einde. These Worries , samen met R&B artiest Mary J. Blige, lijkt de belangrijkste spilt te vormen in dat geheel:

Yeah the crazy the wizard
So much whiskey all in my liver

Work so hard to not go insane
It’s a full time job to not lose my faith

I’m tired of mufuckas sayin that they worry about me
When in fact they probably never gave fuck about me


Ondanks de overduidelijk donkere insteek van het gehele album wordt de emotionele kant nergens overdreven. Kid Cudi begint nergens met zeuren, de bedoeling lijkt meer om zichzelf te reflecteren, terug te kijken op een donkere periode om vervolgens de draad weer op te pakken. Nergens doet hij alsof hij ergens trots op is, of op zoek is naar medelijden. Deze factoren zorgen voor een daadwerkelijk oprecht album, ondersteund door organische producties die we nog niet veel vaker gehoord hebben.

Op muzikaal niveau is het laatste gedeelte van het album dan ook hetgeen wat wel het minst lijkt op hiphop in de traditionele zin van het woord. Ik kan me ook zeker voorstellen dat GHOST door bepaalde hiphop liefhebbers uitgekotst zal worden. De beat en de manier van zingen/rappen door Kid Cudi is nou niet iets wat vaker gedaan is, in welk genre dan ook. Qua inhoud is het geen overdreven vrolijk einde. Het is meer, vrede. Vrede met wat er allemaal is gebeurd en wat er nog aan zal komen. En de kracht om door te gaan.

The people I met and the places I've been
All will make me the man I so proudly am


Misschien is het opgevallen dat ik relatief weinig over de muziek zelf heb geschreven, los van de algemene termen. Dat klopt. Sommige dingen lenen zich nu eenmaal niet heel goed voor woorden. De productie van Man On The Moon II is organisch, afwisselend, duister, vol, kaal , gevarieerd en ga zo maar door. Het afzonderlijk bespreken hiervan is niet alleen zonde van de tijd, het doet wellicht ook afbreuk aan de muziek zelf. Het is geen album wat makkelijk in een hokje te plaatsen valt. Tenzij je zo iemand bent die alles wat nieuw is of anders lekker wegschuift onder popmuziek.

Kid Cudi heeft met Man On The Moon II een geluid gecreëerd wat nog niet veel vaker is gemaakt. Dat hij zich van A tot Z met de inhoud en de begeleiding heeft bemoeid zorgt ervoor dat alles precies in zijn straatje valt. Dit in combinatie met de oprechte, donkere inhoud zorgt voor een intrigerend album dat vrolijk de grenzen van het genre opzoekt. Voor mij persoonlijk betekent dit een van de beste albums van het jaar. Maar afhankelijk van jouw smaak, en misschien ook de mate waarin je open wil staan voor dit geluid kan je daar een heel ander idee op nahouden. Wat dat betreft zijn recensies absoluut niet heilig.

Reacties

BerichtGeplaatst: zo 14 nov 2010 17:34:10 
Nice!
Samen met MBDTF Album van het jaar als je het mij vraagt.


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: zo 14 nov 2010 18:30:32 
Mooie recensie, goed geschreven, makkelijk te lezen.
Ben het verder ook met je eens. Door de hoeveelheid albums die in minder dan een maand uitgekomen zijn heb ik MOTMII nog niet heel vaak gedraaid, maar ik vond het zeker een geniale plaat.


Slug schreef:
Ik ben sowieso niet van de losse tracks-besprekingen (het heet niet voor niets een album, en geen nummerverzameling), maar als dat ergens totaal niet werkt is het wel bij MOTMII.

Ik voel een sneer richting mij Green_Light_Colorz_PDT_17 .
xD


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: zo 14 nov 2010 21:19:22 
Ik denk dat je het album aardig tot zeer goed heb verwoord. Ik heb de afgelopen week nog eens een aantal interviews van de beste man KC bekeken en hij heeft sinds Man on the Moon I een 'ander' bestaan opgebouwd. Door de stress, enigszins kritiek, ook al zegt 'ie dat dit geen rol speelt, maar dat doet het zeker wel, en media-aandacht dus aan de coke & weed gegaan. Ik vind het echt prachtig dat 'ie dat op deze manier weet te verwerken in zijn album (Marijuana als 'hoogte'-punt). Hij hoeft geen medelijden, dit is zijn manier van uiten en we love it!

De inhoud, en daarmee ook de volgorde van zijn album, tonen ook klasse! Hij weet een album een bepaalde draai te geven waar mensen in blijven hangen. Organisch, zoals Slug al een paar maal gebruikte, is dan ook een van de kernwoorden van MOTM II. Ik digg dit album zeer hard & sinds MOTM I, daarvoor kende ik KC nog niet goed, ben ik zijn muziek gaan waarderen en zelfs 'fan' geworden. Het album staat hier sowieso eenmaal per dag aan en zijn mix met hiphop komt goed aan. De 'diehard' fans van hiphop zullen sommige nummers skippen, maar aan de andere kant zullen ze echt wel begrip tonen voor deze tracks. KC pakt het anders aan en deze formule blijkt succesvol.

Net als de writer van deze recensie vind ik MOTM II een van de dopeste albums dit jaar!


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: ma 15 nov 2010 00:09:50 
Oke door deze recensie ga ik het album toch nog maar eens goed luisteren. En in de juiste volgorde van begin tot eind.

Dat je me hiermee hebt kunnen motiveren zegt niets dan positiefs over je recensie Kas!


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: ma 15 nov 2010 00:33:48 
Ill Sence schreef:
Mooie recensie, goed geschreven, makkelijk te lezen.
Ben het verder ook met je eens. Door de hoeveelheid albums die in minder dan een maand uitgekomen zijn heb ik MOTMII nog niet heel vaak gedraaid, maar ik vond het zeker een geniale plaat.


Slug schreef:
Ik ben sowieso niet van de losse tracks-besprekingen (het heet niet voor niets een album, en geen nummerverzameling), maar als dat ergens totaal niet werkt is het wel bij MOTMII.

Ik voel een sneer richting mij Green_Light_Colorz_PDT_17 .
xD


Absoluut geen sneer, ik zie het sowieso heel veel mensen doen. :P

Ik vind het zelf niet de meest fijne methode, maar goed dat is voor iedereen anders natuurlijk. Heeft ook te maken met je schrijfstijl perhaps.En ik kan me voorstellen dat je in bepaalde situaties het liefst elke track zou omschrijven.


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: ma 15 nov 2010 00:34:31 
En bedankt voor de reacties verder! :)


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: ma 15 nov 2010 15:40:47 
Voor mij is dit tot nu toe het album van 2010, geweldig album. En een ook goede recensie dat een goed beeld geeft van het album!


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 

Reageren

Om een reactie achter te laten, dien je een account te hebben. Inloggen of registeren.