[Recensie] Eminem - Recovery

Robby Bobson 27 sep 2010

Soms is het onmogelijk om binnen aanzienlijke tijd een duidelijke mening op papier te zetten over een album. Bij bijna alle albums van Eminem is dat mij overkomen. Maar Recovery is een geval apart. 18 Juni is alweer 3 maanden geleden en tot nog toe durfde ik nog niet eens te beginnen aan een stukje over mijn favoriete rapper aller tijden. Daarnaast schaarde ik Relapse en de daaropvolgende Refill tot mijn top 10 albums van 2009, waar deze op Recovery door Eminem zelf compleet de grond in getrapt werd. Hoe zwaar weegt mijn stanisme dan mee bij het schrijven van een recensie van de beste man? Nou, we gaan maar proberen om een fatsoenlijk stuk te schrijven over de best verkopende artiest van de afgelopen 10 jaar.

Het eerste wat opvalt aan Recovery is het aantal producers. Wat van maximaal drie op z’n vorige albums (waarvan hij vaak 1 van de drie was), gestegen is naar 11! En dan heet je Eminem, dus elke producer in de hele wereld mag z’n handjes dicht knijpen met een belletje, smsje, pingbericht, tweet, of een hand van je, en heb je ze voor het uit kiezen. Dat blijkt. Dr. Dre, Just blaze, DJ Khalil, Mr. Porter, Boi-1da, Emile, Jim Jonsin, Havoc, Alex da Kid, Supa Dups en Script Shepherd hebben meegewerkt aan het album. En dan zou je voor de grap eens op Wikipedia moeten kijken voor de waslijst aan muzikanten die verder hebben meegewerkt aan het album. Je zou er bang van worden.

Maar daar tegenover heeft hij op dit album maar ruimte voor vier features. En drie daarvan zijn weggelegd voor de refreintjes. De enige die een verse mee mag doen gaat onder de naam Lil’ Wayne. En daar was ik persoonlijk nogal huiverig over, maar op een verrassende beat van Just Blaze, doet Weezy eindelijk eens écht z’n best, en heeft hij mij voor het eerst laten horen dat hij best goed kan rappen. Dat Eminem na die verse er met 240km/u overheen blaast hebben we het voor de rest niet over.

De refreintjes zijn weggelegd voor Pink, Kobe en Rihanna. Pink doet meeie op Won’t Back Down en is een hele sterke toevoeging aan de track waar Eminem maar niet lijkt te stoppen met punch na punch je oorschelpen in rammen.
Kobe doet mee op Talkin’ 2 Myself, op een beat van DJ Khalil, en het zou zomaar kunnen dat je dat refrein al eens eerder gehoord hebt. De beste man heeft dit refrein namelijk ook op een solotrack van zichzelf staan, en dan ook nog eens op dezelfde beat! Hoe dit precies in elkaar steekt weet ik niet, het enige wat ik wel weet, is dat ook dit een DIJK van een track is, waar Shady het begin maakt van de zelfreflectie die hij op het hele album terug laat komen.

En dan hebben we bij de vierde gast een plek voor Rihanna, die mee mag doen op Love The Way You Lie. En dat zou zomaar wel eens één van de beste tracks kunnen zijn die Eminem ooit gemaakt heeft. Na de eerste luisterbeurt had ik die al staan tussen The Way I Am, Stan en Cleanin’ out my Closet. En dat zonder enige twijfel. Zoveel woede en zoveel pijn komt er op zo’n verschrikkelijk goede manier uit, dat ik het nog altijd niet heb aangedurfd om deze track te skippen. Lovely, die manier waarop je liegt. Echt.

Natuurlijk kan Eminem geen album uit brengen zonder bangers. W.T.P. zou, als je de beat hoort, makkelijk passen tussen FACK en Smack that, maar wat is het toch fijn om naar deze track te luisteren. Het is misschien wel de perfecte track om mee naar de kroeg te rijden, met het klassieke begin “Pull up to the club in a Pinto likes it's a Porsche / Garbage bag on one of the windows / Spray-painted doors with the flames on 'em / Michigan plates and my name's on 'em.” Schaamteloos genieten.

Het is tijd voor een bold statementje. Want daar zijn we met z’n allen tenslotte gek op. Recovery is het beste album wat Eminem ooit gemaakt heeft. Beter dan Marshall Mathers. Beter dan Slim Shady, en sure as shit beter dan The Eminem Show en Encore. Waarom? Ga ik je vertellen.

Om de doodsimpele reden dat hij maar 1 klein foutje heeft gemaakt op dit album. Een heel begrijpelijk foutje, maar doodzonde. De tekst voor Proof is ijzersterk, maar hoe durf je daar zo’n beat onder te plakken? Hij heeft uitgelegd dat hij denkt dat dit is hoe Proof het wil, maar ik had een dergelijke track veel liever op een fatsoenlijke beat gehoord. Want verdomme wat staat dit album vol met pareltjes van tracks. Ik heb er al een aantal genoemd, maar Going Through Changes, de heerlijke beat van Cinderella Man, zijn prachtige verwoording van zijn keiharde werk de afgelopen 20 jaar op Almost Famous, 25 To Life, en natuurlijk die nieuwe wereld hit van hem, Not Afraid. Misschien niet het beste nummer op het album, maar hij heeft in de aanloop naar z’n album wel heel goed laten horen wat we konden verwachten, door deze track uit te brengen.

Daarnaast is de keuze om maar 1 track met Dr. Dre te doen, naast een dappere keuze, ook een hele sterke keuze geweest, die het album heel erg ten goede is gekomen. Want na ruim 10 jaar zal Eminem het een stuk lastiger vinden om Dr. Dre te verbazen, aangezien ze alles nu wel hebben gedaan samen. En Andersom is dit net zo. Op Relapse werd duidelijk dat de koek wel op was tussen de twee. Het is een heel sterk album, maar ik hoor nu, een jaar later, dat Eminem blijkbaar nóg beter kon worden als hij met andere producers ging samenwerken.

Er is een wezenlijk verschil gekomen tussen zijn vorige werk en Recovery. De hits Without Me, We Made You, Smack That, The Real Slim Shady, etc., zijn zo gemaakt dat ze op commercieel vlak goed in de markt vallen. De tracks die op dit album staan, zijn duidelijk met liefde gemaakt, en vallen toevallig goed in de markt. Een hele vooruitgang, en natuurlijk is het ook wel fijn om te horen dat Eminem eindelijk weer op het goede pad is met zijn gezondheid, voor een stan als ik.

En met dat moet ik maar een einde breien aan deze recensie. Ik gok dat er in de afgelopen 10 alinea’s steeds meer mensen zijn afgehaakt en dit deel niet meer lezen, dus ik maak er gewoon wat moois van. Eminem heeft een dijk van een plaat neergelegd bij Interscope, en eindelijk eens eentje die absoluut zonder consessies voor de consument is uitgebracht. Na 10 jaar aan de top van de muziek staan, mag iemand als Eminem dat ook wel eens doen.

4 en een half sterretje.

Reacties

BerichtGeplaatst: ma 27 sep 2010 15:22:46 
Dope recensie maar Recovery beter dan MM en SS. Fuck no -_-


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: ma 27 sep 2010 16:27:01 
Hmm.. ik vind de beats eigenlijk veel te matig om te spreken van een topalbum. Die claps op Not Afraid, dat klonk nog beter op mijn drumstel vroeger. :P


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: di 28 sep 2010 14:49:00 
Album is dope, maar hoe kan je dit harder vinde dan MMLP en TES?


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 

Reageren

Om een reactie achter te laten, dien je een account te hebben. Inloggen of registeren.