[Review] Random Axe - Random Axe

Jeffusz 05 sep 2011

Tracklist (Produced by Black Milk):
1) Zoo Drugs 4.5 - 5
2) Random Call 4.5 - 5
3) Black Ops (feat. Fat Ray) 4 - 4.25
4) Chewbacca (feat. Roc Marciano) 4 - 4.25
5) The Hex 4 - 4.25
6) Understand This 4
7) Everybody Nobody Somebody 4.25 - 5
8 Jahphy Joe (feat. Melanie Rutherford & Danny Brown) 4.75 - 5
9) The Karate Kid 4 - 4.5
10) Never Back Down 4 - 4.25
11) Monster Babies 4.75 - 5
12) Shirley C (feat. Fatt Father) 4 - 4.75
13) Another One (feat. Rock & Trick Trick) 3 - 3.75
14) 4 in the Box 4 - 4.5
15) Outro Smoutro 4 - 4.5

Release datum: 14 Juni 2011
Label: Duck Down Records
Genre: Hardcore Hip Hop
Invloeden: -
Overall score: 4.0/5

Laat me raden: je vroeg je af waar Guilty Simpson zich al sinds zijn 2008 debuut LP schuilhield (nou ja, hij had wel OJ Simpson met Madlib). Je vroeg je af waarom Sean Price heel onzichtbaar is geweest, zelfs gedurende de Heltah Skeltah re√ľnie LP twee jaar geleden. En je vroeg je af waarom Black Milk van het ene op het andere moment van perfect naar overambitieus ging toen Album of the Year overweldigend bleek te zijn. Voor zo ver ik weet is Random Axe een trio van hoog geprezen auteurs die allemaal een soort van onder de radar door zijn geglipt. Dit kan zijn geweest omdat ze er zelf niet waren, of omdat ze gewoon niet goed genoeg waren. Niet dat ze mensen al eens hebben teleurgesteld, maar omdat ze als een groep aanvoelen die het nooit solo hadden kunnen maken.

Ik moet op deze manier beginnen omdat, eerlijk gezegd, Random Axe het idee vormt dat deze drie artiesten als nutteloos bekend staan. Random Axe is geen album dat je doet denken aan de mid-90's door de sound, maar omdat het zo klinkt en nog belangrijker, aanvoelt, zo'n eenheid en zo juist. Random Axe is een groep die bestaat uit 2 Detroit hoods en een New York City (zelfbenoemde) burnout, maar voelt aan als drie dudes die allemaal hetzelfde leven hebben geleid; dezelfde stroppen, tegenslagen, mislukkelingen en successen. Daardoor voelt het trio bestaande uit Black Milk (soms wel en soms niet hoorbaar), Sean Price en Guilty Simpson aan als het zeldzame soort hip hop collabo dat niet lichtzinnig is - het lijkt zelfs noodzakelijk.

Gedurende dit album - dat in een acceptabele 40 minuten voorbij waait - legt Sean Price het expliciete technische aanzicht op tafel. En waarom zou hij niet, hij komt ten slotte uit New York dus is dit toch wat hij weet? De humor waar hij om bekend staat is ook hier weer aanwezig, en het is geen geheim dat hij er is om de "woah!" raps te brengen. Op dezelfde manier komt Guilty Simpson met net zo nihilistische maar zeker meer simplistische en vertaalbare sentimenten dat perfect bij Sean P's lyrische thug persona past. En achter dit alles schuilt Black Milk productie waar duidelijke samples uit de drum sessie met Daru Jones uit Album of the Year in zitten maar buigt er nooit voor, een voorkeur om terug te keren naar zijn Tronic dagen terwijl hij subtiel naar het verleden knikt. Zelfs de merkwaardige ode aan de Gouden Eeuw gedurende zijn outro tot "Chewbacca" doet je duidelijk aan Black Milk denken.

En ondanks dat de wil sterk is is het moeilijk om op dit moment Random Axe een klassiek hip hop album te noemen - maar meer een hele, hele, hele goede - puur omdat geen van de gefeaturede rappers een goede hook kan leveren. De muziek hier is niet bepaald catchy, het geeft simpelweg immense genoegdoening. Dit is het soort muziek dat elke zelfbenoemde hip hop liefhebber moet gebruiken om zichzelf te testen en te peilen. Maar dit album streeft zeker niet om universeel gevonden te worden, en ik denk dat het juist daarom de fans van deze drie artiesten zoveel genoegdoening geeft, terwijl het tegelijkertijd ook de mensen die op een klassieker hoopten teleurstelde, omdat het alle potentie had dat te worden. Dit is zonder twijfel de beste collectie van tracks die Black Milk ooit voor andere artiesten in elkaar heeft geknutseld, en Guilty plus Sean P vormen hier een onberispelijk duo (de verspreide Black Milk verses - en New York vs. Detroit verwijzingen - zijn ook zeker niet slecht) maar er is net iets dat ik mis. Het concept van een hit, of iets dat dagenlang in je hoofd blijft hangen. Het moment dat hier het dichtst bij in de buurt komt is de aankondiging van feature Danny Brown dat hij je vriendin niet zou daten omdat ze je aan een aardvarken doet denken op album hoogtepunt "Japhy Joe", maar dit is slechts een moment in het midden van een verse op een album vol gedenkwaardige uitspraken. Ik zou nooit kwaad over dit album praten - check de score - maar ik ben teleurgesteld dat Black Milk niet in staat was deze jongens een "Matrix", "Losing Out" of "Try" te geven om hun woede over uit te spitten. Dit zou dat extra zetje voor Random Axe zijn geweest om het van slechts een rap classic (hoe moeilijk het ook is om te zeggen) naar album van het jaar te pushen.

Het beste dat ik kan zeggen is dat dit album naar alle waarschijnlijkheid de sterkste groeier van 2011 hip hop zal blijven, en als jou mening van de mijne afwijkt zal dat waarschijnlijk zijn omdat jij er meer dan ik naar hebt geluisterd. Ik ben er klaar voor te zeggen dat het een beter album is dan wat ik hier waarschijnlijk laat merken, ik ben er alleen bang voor omdat ik er nog te weinig goed naar heb geluisterd en in het begin af en toe nog iets te vaak (relatief) teleurgesteld ben geweest na een paar luister pogingen. Ik heb er geen twijfel over - en zal niet tegen mensen ingaan die dat denken - dat Random Axe in het pantheon thuishoort. Het is moeilijk om dat te doen. Het is alleen dat ik het gevoel heb dat ik toch net iets mis, een luizig hapje dat totaal geen invloed zou moeten hebben op of je nou wel of niet naar Random Axe's Random Axe zou moeten luisteren of niet. Je moet er comfortabel induiken. Plezier hebben.

Random Axe voelt zeker aan als een eenmalig project, maar er zullen genoeg mensen zijn die op het tegendeel zullen hopen.

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Reageren

Om een reactie achter te laten, dien je een account te hebben. Inloggen of registeren.