[Gedachtenstroom] Watch The Throne

Abed Nadir 13 aug 2011

‘’Jay is chillin’, ‘Ye is chillin’, what more can I say?’’

Ik loop al een paar dagen met het idee om iets over ‘Watch The Throne’ te schrijven, maar wat wist ik niet. Iedereen en z’n moeder heeft een recensie erover geschreven dus dat wou ik sowieso niet doen. Ik merkte vooral veel kritiek op het album en de samenwerking tussen Jay-Z en Kanye West. Soms terecht, soms ongegrond en onwetend. Uiteindelijk weet ik zelf niet wat voor soort tekst dit gaat worden maar zie het als een ‘ervarings-betoog’. Whatever the fuck dat ook is.

Het was de nacht van zondag op maandag. Het album zou 00:00 droppen, New Yorkse tijd. Daar was het nog 7 augustus terwijl het bij ons al een paar uur maandag was. Ik was nog steeds wakker en dacht ‘‘what the heck, ik kan net zo goed wachten tot het album dropt’’. Ik had WTT al gepre-ordered via de officiele website, de physical deluxe edition. In een mail met de gratis downloadlink voor ‘Otis’ werd genoemd dat ik het album ook digitaal kreeg opgestuurd wanneer het 8 augustus zou zijn. Dus ik hoefde gelukkig geen websites af te struinen voor een link.

Ik doodde de tijd met films en series (Game Of Thrones. Oh, the irony). Het was eindelijk zover, ik telde de seconden af op de Life+Times websites waar een mooi aftelklok te vinden was. Om klokslag 06:00 checkte ik m’n mail en ja hoor, daar was hij dan. Ik was veelste moe om het toen op dat tijdstip te checken dus ik gooide het album snel op m’n iPhone en ging slapen.

Meestal word ik rond 3 uur wakker in de vakantie maar maandag was ik al rond 11 uur klaarwakker. Ik vast(Ramadan), dus ik had geen ontbijt nodig. Ik pakte m’n iPhone, deed m’n oordopjes in en begon aan m’n eerste luisterbeurt.

Ik hou van eerste luisterbeurten. Alles klinkt zo nieuw en je probeert het bij te houden maar het lukt niet. Ik weet nog dat ik met een leeg gevoel achterbleef toen de laatste track eindigde. Het klonk allemaal intrigerend en nieuw maar ik wist niet precies wat ik ervan moest vinden. Er zat een digital booklet bij de download dus de volgende paar luisterbeurten las ik de lyrics mee, maar ik merkte ook al snel dat ik het alsnog niet bijhield want ik was nog niet gewend aan de flow van het album. Een paar luisterbeurten verder en ik wist het zeker, ik vond dit album tof. Het ging van intrigerend naar tof. Maar ik had nog steeds het gevoel dat er iets miste. Namelijk een gevoel. Een gevoel dat een album op iemand projecteert.

In mijn boekje is een klassieker een kwalitatief uitstekend eindproduct waar je niks hoeft te skippen en dat tijdloos is. Maar het moet ook een bepaald gevoel uitstralen. Okay, misschien is ‘moeten’ een groot woord, maar het ik vind dat een album iets moet doen, ‘it has to move you’ zoals het in het Engels gezegd word. En ik had het gevoel dat ‘Watch The Throne’ dit niet deed bij mij. Het movede mij niet als het ware. Ik was al snel te spreken over de producties en was er van overtuigd dat het kwalitatief goed in elkaar zat. En ik skipte niks bij al m’n luisterbeurten. Maar ik voelde niks. Okay, dat is overdreven, ik werd blij, ik moest lachen om sommige dingen. Maar toen begon ik te denken, misschien was dat het wel. Blijdschap. Maar ik wist het niet zeker.

Wat nu volgt zijn gedachtes die ik had toen ik het album probeerde te definiëren.

‘’I'm like fuck critics you can kiss my whole asshole’’

Ik begon veel reviews en andere artikelen te lezen over het album en zag dat de kritieken vooral waren dat het album over nergens ging. Jay en Kanye rappen vooral over hun welvaart en gooien af en toe een paar serieuze onderwerpen in en that’s it. Het werd saai genoemd, het klinkt niet als een geheel. Het was niet opgewassen tegen Kanye’s laatste solo-album. Ze hadden natuurlijk allemaal wel een punt. Sowieso. Maar ik vond dat veel van de kritieken niet eerlijk waren.

TO BE CONTINUED

Reacties

BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 04:38:37 
‘’If you don't like my lyrics you can press fast forward’’

Jay-Z en Kanye zijn rijk. Klaar. Daar is verder niets aan te doen. Natuurlijk gaan ze rappen over hun Benzes, hun Maybachs, hun Mille’s. Jay doet al jaren niets anders. Kanye misschien in iets mindere maten, want hij komt meestal wel met een dosis ‘personal stuff’ op albums. Waar Jay meestal over Picasso rapt. Of zo lijkt het. Het probleem bij Jay-Z is dat veel mensen niet verder luisteren. Ze horen alleen het oppervlakkige gedeelte. Nou wil ik niet zeggen dat Jay altijd en in elke verse cryptische boodschappen verstopt verpakt in een ignorant doosje. Nee, maar hij rapt zeer zeker over dingen als je goed luistert. Zijn vorige album ‘The Blueprint 3’ had een andere sound en feeling, en op het eerste gehoor klinkt het ook alsof hij over niets rapt. Maar dat is niet zo. Hij brengt voor mijn gevoel altijd een perfect combinatie van ignorance en ‘knowledge’ of personal shit of hoe je het ook wilt noemen. Nu willen mensen vast een analyse van al zijn verses etcetera maar daar heb ik geen zin in. Lees ‘Decoded’ maar als je me niet gelooft.

Gerenommeerd journalist Saul van Stapele tweette dit een paar dagen geleden:

Quote:
@saulvanstapele Zij die roepen dat Kanye West en Jay-Z 'alleen maar opscheppen hoe rijk ze zijn', missen de point van #WatchTheThrone best wel op elk level.


Quote:
@saulvanstapele Kanye en Jay-Z zetten het ongeloof over hun positie steeds af tegen dat wat van hen als zwarte mannen in de VS eigenlijk verwacht werd. #WTT


Quote:
@saulvanstapele Dit is ook (r)evolutie, niet braggen vanuit positie van struggle maar vanaf de gedroomde troon waar het kil en eenzaam blijkt. #koningsdrama


Dat is wat het is. Serieus. Ik zeg niet dat Jay en Kanye het album hebben gemaakt met dat als insteek maar dat is er uiteindelijk uitgekomen. Vooral Kanye komt op meerdere nummers met dezel invalshoek. Hij combineert grappige, witty punchlines met introspectieve lines. Terwijl Jay iets simpeler voor de dag komt maar nog steeds met een flow op elke track dat doet verbazen. Mij in ieder geval. Dat is 1 van de dingen waarom ik Jay-Z een van de beste vind. Zijn stem en flow, op elke beat is het anders en het klinkt alsof hij en de beat voor elkaar gemaakt zijn. ‘Who Gon’ Stop Me’ switcht eigenlijk 2 keer van beat. 1 keer heel opvallend en de 2e keer is het gewoon een kwestie van een paar instrumenten laten vallen. Maar Jay-Z flowt op alle stukken moeiteloos. Zijn laatste stuk op het nummer kan vermoeiend aanvoelen omdat hij de zinnen snel uitspreekt om vervolgens te pauzeren en over te gaan naar de volgende zin terwijl hij er een ‘’Uh’’ uitgooit. Dat had ik in ieder geval. Maar na een tijdje hoorde ik de genialiteit ervan.

‘Welcome To The Jungle’ is nog zo’n track waar Jay-Z een vergelijkbare flow aanneemt. Ik heb heel hard moeten nadenken om de boodschap of betekenis van die track te achterhalen. Ik vond het eerst 1 van de mindere tracks. Juist doordat Jay zo’n flow kiest en zijn rijms nogal simpel aanvoelen. Uiteindelijk begreep ik het. Hij houd ervan om personages aan te nemen in nummers. Zo ook in deze. Het is een verse die wel bekend aanvoelt. Een hustler in de gutter die probeert te overleven. En alle problemen die daar mee komen. Alleen juist doordat hij een simpelere en directere manier van rijmen gebruikt om gevoelens van die hustler te uiten klinkt het op zich verfrissend. Niet wereldschokkend, dat zeker niet, maar nieuw. Hij gebruikt geen metaforen of moeilijke wordplay om dat gevoel over te brengen. Less is more. Zo’n gevoel kreeg ik toen ik naar Jay’s verses aan het luisteren was op het album. Natuurlijk niet allemaal en hij komt nog steeds met dope wordplay en all maar he scaled back a little op dit album. Wat niet erg is, voor mij in ieder geval. I was a little dissapointed in het begin maar ik begreep hoe de vork in de steel zat. Jay komt sneakier op dit album. Een lijn of verse die misschien niet veel voorstelt in het begin, maar na close examination hoorde ik pas hoe goed het was.

Maar Kanye kan er ook wat van hoor. Sommige vinden dat Kanye Jay-Z outshined. Ik werd hierdoor geïrriteerd omdat ik een Jay-Z Stan ben. Maar I gotta admit, als het om ‘diepte’ en grappige punchlines gaat shinet Ye als een malle. Nou kan ik wel nu allerlei quotes erbij halen maar dat kunnen jullie zelf ook doen, lees de lyrics en je komt ze tegen. Er is wel 1 lijn dat ik erbij wil halen en dat is:

I asked her where she wanna be when she 25. / She turned around and looked at me and said “alive”

Een lijn dat niet eens uit een verse komt maar een bom dat Kanye randomly gooit aan het begin van ‘Welcome To The Jungle’. Een lijn met een heavy betekenis. Dit is 1 van de lijns waarom ik absoluut niet geloof dat het album alleen over stoer doen met money gaat. Het is een lijn dat Kanye’s persoon prachtig samenvat. Zijn tegenstrijdigheid. Okay, overdreven gezegd want ik ken de beste man zelf niet maar alsnog. Ja hij praat over geld hebben, in Benzes rijden et cetera maar hij weet damn goed hoe het zit. Dat geld en all that niet gelukkig maakt, het maakt het leven misschien alleen easier. Deze lijn doet me ook denken aan zijn verses op ‘Welcome To Heartbreak’ (Ha! Deze lijn komt uit ‘Welcome To The Jungle’. Lol momentje). Wat ik uiteindelijk wil zeggen is dat Kanye een soort ‘Ignorant Priest’ is. Iemand die twee kanten van het verhaal kent maar zich niet laat beperken door enkel 1 ding te preachen. Aight. Mooie zin. Chapeau. Thanks man.

‘’Niggas want my old shit, buy my old album’’

Afbeelding

‘Watch The Throne’ klinkt heel anders dan a whole lotta albums out there. Er zit waarheid in het feit dat veel mensen het album niet samenhangend vinden. De producties variëren en productie-wise ziet er niet echt een duidelijke lijn in. Heel veel mensen hadden het epische muzikale sound verwacht dat Kanye had gezet met ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’. En het klinkt ook alsof het album ooit zo’n sound zou hebben gehad (H*A*M & Illest Mutherfucker Alive). Maar Jay-Z zei zelf in een interview dat het album door 3 verschillende fases ging om uiteindelijk te eindigen zoals het nu klinkt. Hij zei dat het album eerst een groots en episch sound had maar dat ze hadden besloten een stapje terug te nemen. Maar mensen waren oblivious naar wat er gezegd werd en geloofden nog steeds dat het ‘MBDTF2 Ft. Jay-Z’ was. Toen ik dat las wist ik al meteen dat ik mijn verwachtingen moest aanpassen.

In een review kwam ik een mooi stukje tegen over vernieuwing. De schrijver zei dat Jay-Z en Kanye West makkelijk 15x ‘The Joy’-achtige tracks konden maken en het zo laten. En dat het waarschijnlijk ook een geweldig album zou zijn als het zo was. Wat ook zo is. Het album zou waarschijnlijk op die manier veel meer lof krijgen dan het nu krijgt. Maar Jay-Z en Kanye West besloten om daarvan af te stappen en hebben geprobeerd iets nieuws op te zetten. ‘’Onbetreden paden trappen we fijn’’ rapte Sticks een keer. Dat dus. Ik heb daar niks anders dan respect voor. Uit je comfortzone stappen en risico’s nemen met als mogelijk gevolg dat het eindproduct wordt afgekraakt. Jay-Z deed dit ook met BP3, hij nam een leap of faith zoals hij ook op ‘So Ambitious’ rapt, uiteindelijk werd hij erop bekritiseerd maar hij had tenminste the balls to do it. Kanye ook met ‘808’s & Heartbreaks’.

Volgens mij is het hierom waarom veel mensen niets van het album moeten. Omdat het zo anders klinkt. Het is geen hapklare brok, je moet er de tijd voor nemen. Ik weet nog dat ik ongeveer hetzelfde had gezegd in mijn ‘MBDTF’ recensie. Misschien klinkt het te makkelijk maar het is wel zo. En dat mensen het uiteindelijk niet tof vinden is cool. Dat is juist leuk, erover discussiëren. Maar waar ik zo mee zit is dat iedereen al op maandag een mening klaar had over het album. Sure, je kan in 1 dag het album vaak genoeg hebben gehoord om er een mening over te vormen, maar heb je wel echt geluisterd? En dan echt, echt luisteren?

‘’Do you fools listen to music or do you just skim through it?’’

In een andere review las ik dat ‘Watch The Throne’ een samenwerking was tussen de creatieve artiest Kanye West en de zakenman Jay-Z. Misschien is het de Stan in mij die nu spreekt maar dit vind ik niet eerlijk ten opzichte van Jay-Z. Hij wordt afgeschilderd als een emotieloze, koude, geld hongerige gier. Terwijl Jay-Z net zoveel een creatieveling is als Kanye. BP3 is het bewijs ervan. Of je het nou een goed album vind of verschrikkelijk, hij nam de stap om het album zo te laten klinken. Dan kan je zeggen dat dat niet de definitie van creatief is. Maar creatief zijn betekent ook risico’s durven nemen en buiten de lijntjes kleuren.

TO BE CONTINUED


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 04:39:45 
‘’Yo dog, this is a long read, wrap it the fuck up already’’

Afbeelding

Allemaal leuk en aardig maar wat vind je nou van het album? Tof. Leuk. Gezellig. Geil. Ik vind de variatie in het album tof, de producties ook allemaal tof. Het voelt goed om een album te luisteren die andere dingen doet. Ik snap ook zeker de inhoudelijke kritieken op het album. Eerst niet maar nu wel. Het is moeilijk om het in een hokje te plaatsen en ook zeker moeilijk om doorheen te komen en de genialiteit van het album in te zien als je close-minded bent. Nou wil ik niet iedereen die het album niet goed vind close-minded noemen, dat is niet eerlijk.

Ik bedoel meer dat als je gewend bent dat albums van sommige artiesten een bepaalde formule hanteren voor hun lyrics of voor hun producties dat het enorm moeilijk is om te wennen aan een album die dat absoluut niet doet. Het album bestaat niet uit 15 tracks met soulsamples waar Jay en Kanye een verse op gooien en dan Rihanna of Skylar Grey voor een refrein vragen. Het album bestaat uit een chaotische boel van verschillend klinkende beats waar Jay en Kanye doen waar ze zin in hebben. Of dat nou een track maken waar ze allebei back to back gaan met verses zonder refrein of juist standaard allebei 1 verse met refrein of dat de één alleen op het einde zijn zegje doet en de rest van de track de ander met rust laat. Een chaotische boel, maar dan georganiseerde chaos.

Tot mijn verbazing skip ik ook niks op het album. Echt niet. De eerste paar seconden van ‘Welcome To The Jungle’ ben ik wel geneigd om op de ‘next’-knop te drukken door Swizz maar ik dwing mezelf verder te luisteren want de rest van de track is dope. Is het album dan perfect Sence? Nee, natuurlijk niet. Ik vind ‘Lift Off’ een beetje mislukt. Het klinkt als een onafgemaakte Beyonce track waar Jay-Z en Kanye West op zitten te kloten. Ik vind het niet eens erg dat Beyonce zo’n grote rol heeft op het nummer want wat ze doet is wel tof, maar ik vind het zo jammer dat Jay-Z en Kanye West niet meer doen. Aan de andere kant kan ik het wel begrijpen. Dat toen ze het nummer aan het opnemen waren ze allebei zo iets hadden van dit is tof zoals het is. We don’t need to be on this one so prominently. Wat ook weer bevestigt wat ik net zei, dat het echt een plaat is waar ze doen wat the fuck ze willen. Maar ook ‘Lift Off’ skip ik niet want het klinkt alsnog wel dope, op de één of andere manier. In mijn oren dan. Plus het laatste deel van dat nummer is magic.

Ook vind ik dat Frank Ocean iets meer mocht doen. Ik vind hem geweldig en had gehoopt op minstens een bridge of iets dergelijks maar goed. Zelfs H*A*M vind ik tof. Dat is een guilty pleasure nummertje voor mij. Toen die single uitkwam vond ik hem stiekem ook dope. Het is een Kanye West beat met een Waka Flocka sausje. Daarnaast is Jay’s verse op dat nummer sickness.

Maar dat zijn allemaal schoonheidsfoutjes die ik voor lief neem. ‘Gotta Have It’ is volgens mij niet een favoriet van veel mensen. Snap ik wel. Maar het is 1 van mijn favorieten. Really. De simpleness van het nummer maakt het tof. De beat is niet al te moeilijk of groots of whatever the fuck maar de lyrics en wordplay zijn wel onpoint als een malle. Ook ‘Primetime’ is 1 van m’n favorieten, vooral door Jay’s verse. En ‘The Joy’ is just pure fucking magic. Ik zit nu zo te denken en eigenlijk zijn alle nummers favorieten met EIGENLIJK alleen ‘Lift Off’ als een beetje een downer maar zelfs die skip ik niet. Damn.

‘’Almost done dog, be cool’’

Afbeelding

Okay, dus ik zit al dik 13 luisterbeurten diep. Het album van begin tot eind 13 keer gedraaid en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het tof vind. Ik skip niks, ik vind wat ik hoor kwaliteit maar ik mis iets. Een gevoel, zoals ik al zei. I thought long and hard about it, ik pakte het lyric boekje erbij en begon het album weer te draaien. Ik moest en zou begrijpen wat Jay-Z en Kanye willen met dit album, wat voor message ze willen overbrengen. Okay, ja, ze zijn black people in America die against all odds rich werden en dat proberen te blijven terwijl er nog een groot majority ziet hoe ze liever vallen. Ik begreep dit maar ik kon er geen gevoel bij koppelen. Sommige albums maken me depressief, andere energiek. Dit album maakt me blij I guess, maar was dat het? Ik was een beetje teleurgesteld, ik zeg je eerlijk. ‘Watch The Mutherfucking Throne’, een album gemaakt door Jay-mutherfucking-Z en Kanye-mutherfucking-West kan mij alleen blij maken? Het kan verder geen andere emotie bij me los maken?

De video van ‘Otis’ dropte en toen ik die shit checkte had ik een grijns van m’n ene oor tot m’n andere. Twee multi-millionaire’s focken een Maybach op, gooien de achterbak vol met pretty models en gaan crossen in die shit. En Jay-Z en Kanye die elkaars lines rappen in de camera. De lol en fun spatte van m’n scherm af. Nou het is het niet een world changing video clip of iets dergelijks. Nee het is vrij simpel. Maar meer het feit dat je zag hoeveel lol ze allebei hadden maakt het speciaal. Nou is dit absoluut niet de enige hiphop clip waar je mensen lol ziet hebben ofzo. ‘Same Folks’ van Evidence en Fashawn dropte een paar dagen geleden en je ziet ook gewoon dat ze daar lol hebben.

Maar door die videoclip begreep ik het. This album is about having fun. De message is niet dat je fun moet hebben, fuck no. Nee het album straalt fun uit, je kan bijna het gelach in de studio horen wanneer je naar sommige nummers luistert. En again, het is niet alsof dit album het enige is waar er lol werd gemaakt tijdens het productie-process. Maar dit album is about black men becoming rich against all odds and having fun, living life despite that people want to bring them down. En dit is natuurlijk een beetje gedramatiseerd, het is niet alsof er hele organisaties en mensen erop gebrand zijn hun neer te halen maar het is gewoon een figure of speech. Maar er zit wel een kern van waarheid in. Black people in America, en misschien vooral rich black people worden nog steeds ondergewaardeerd. Maar dat is een andere discussie.

Dus having fun. Zo simpel is het. ‘Niggas In Paris’ is een goed voorbeeld. Ik lachte me kapot om die ‘’What’s Gucci my nigga, etc’’ lines. Ik vraag me af hoe hard zij hebben gelachen. Ze gebruiken ook een stukje audio van de Will Ferrell film ‘Blades of Glory’ waarin ze basically zeggen dat sommige dingen gewoon geen reet betekenen en dat dat ook niet hoeft.

‘’No one knows what it means, but it’s provocative, it gets the people going’’

Ik zie al voor me dat ze die film aan het checken waren toen ze het nummer aan het maken waren. Daarnaast hadden ze volgens mij ook dikke lol bij ‘Who Gon’ Stop Me’ en ‘Illest Mutherfucker Alive’. De titel van dit artikel zegt ook genoeg. Ze zijn gewoon aan het chillen, niks moeilijk doen. Je kan het ook zien in de documentaire, Jay en Kanye die cadeaus aan elkaar geven, Kanye die fucking trots zijn 'Russell Crowe' stukje rapt voor.. Russell Crowe. Mja. hoe dan ook. Fun.

Nou hoor ik je zeggen dat je geen malle mutherfucking moer hebt aan mijn revelatie. Klopt. I just needed to jot it down. Maar misschien kan je hierdoor een beetje anders naar het album luisteren. Ik probeer met dit fucking boek ook niemand te overtuigen dat het album goed is en dat je het goed moet vinden. These are just my bevindingen. Maar goed, who gives a shit. Ik vind het eigenlijk wel prettig dat veel mensen het een kut album vinden. Dan voelt het een heel klein beetje alsof Jay-Z en Kanye West dit album speciaal voor mij gemaakt hebben. Hipster alert.

Ik las ergens dat het album een soort summer blockbuster was, of in ieder geval dat het dat probeerde te zijn, maar zelfs dat zag ik er niet in. Als ik het met een film moest vergelijken zou ik eerder zeggen dat het een indie film is dat verkeerd begrepen wordt.

Aight peace.
One.

Afbeelding


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 05:11:51 
Gelezen :). Nice Sencus!

[ Post via mobiele telefoon ] Afbeelding


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 05:17:50 
Lolz xD. Serieus? Ik geloof je bijna niet.
Maar thanks :D.


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 05:40:49 
Afbeelding


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 05:48:37 
xD.


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 11:31:47 
Dope Arch!

Het album heeft van alles wat, het combineert componenten tot één geheel om een zo groot mogelijk publiek tevreden te stellen. Dus wat janken de critics dat het alleen over geld, rijkdom en whatever gaat. En dit kunnen ze zich veroorloven bij mij, omdat veelal de beats goed te verteren zijn.

Inhoudelijk sterk: Murder To Excellence, Why I Love U, New Day, Made In America, Welcome To The Jungle (jammer van de beat en swizz)
Epische bangers: Illest Motherfucker Alive, Who Gon Stop Me, H.A.M., No Church In The Wild
Mainstream knallers: Niggers In Paris, Gotta Have It, Lift Off, That's My Bitch? (die kan ik niet echt goed plaatsen)
Jazzy & Classical vibes: Primetime, Otis, The Joy


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 14:19:30 
Arch le Teq schreef:
Lolz xD. Serieus? Ik geloof je bijna niet.
Maar thanks :D.


Haha serieus, daarna meteen in slaap gevallen. Good reading for that matter.

Altijd leuk om te zien hoe jij met jezelf worstelt als je een recensie/betoog schrijft. Alsof je schizofreen bent en al die verschillende stemmetjes allemaal een andere mening uiten :p.


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 
BerichtGeplaatst: za 13 aug 2011 14:43:50 
Ik stel voor dat we Ahmed in het vervolg een limit geven van 1500-2000 woorden.


Meld dit bericht Bericht details Verwijder bericht
Wijzig bericht Antwoord met een citaat  
 

Reageren

Om een reactie achter te laten, dien je een account te hebben. Inloggen of registeren.